Rozdział dwunasty - Samoocena

Obudziły mnie hałasy dochodzące zza drzwi do mojego pokoju. Odnalazłam komórkę leżącą na szafce nocnej, sprawdziłam godzinę. Za dwadzieścia szósta. Westchnęłam i wstałam, bo wypadałoby pożegnać się z rodzicami, którzy za chwilę wyjeżdżają. Włożyłam okulary na nos i powlokłam się do salonu. 
Tata akurat siedział w salonie, oglądał telewizję i jadł kanapkę. Usiadłam obok niego.
- Ty już nie śpisz? – zdziwił się.
- Tak jakoś spać nie mogłam – zironizowałam. Zabrałam mu kanapkę, bo była z nutellą. 
- To moje! – zaprotestował. 
- Już moje, zrób sobie drugą – powiedziałam, wgryzając się w kanapkę. 
- Mama drugiej mi nie zrobi – odparł smutno. 
Zaśmiałam się i oddałam mu pozostałość kanapki.
Mama weszła do salonu, ciągnąć za sobą walizkę.
- Dee już nie śpi? – zdziwiła się podobnie jak tata.
- Spać nie mogła – wyjaśnił tata.
- Mhm. Ja już jestem gotowa, więc za chwilę możemy schodzić – odparła. Usiadła na podłokietniku sofy. 
Rozległ się dzwonek domofonu. Spojrzeliśmy na siebie.
- Kto to o tej porze? – spytała mama.
Tata wzruszył ramionami i poszedł do holu. 
- Jake! – krzyknął po chwili.
Niech to szlag, pomyślałam. Wyglądałam w tej chwili niezbyt reprezentatywnie, a zaraz wparuje tu Jake. W nogi!
Jednak coś powstrzymało mnie przed ucieczką do swojego pokoju i nawet poszłam do hollu, a za mną moja mama.
Jake zapukał do drzwi, a tata mu otworzył.
- Dzień dobry – przywitał się, gdy tylko przekroczył próg. 
- Cześć, Jake – powiedział tata.
Jake podszedł do mamy, pocałował zewnętrzną część jej dłoni, po czym uścisnął sobie z tatą ręce.
- Cześć – przywitał się ze mną, dając mi buziaka w policzek. 
Czułam, że się rumienię. W dodatku tuż obok stali rodzice…
Spojrzałam na Jake’a. Do trzeciej gadaliśmy na fejsie, a ten wyglądał na wypoczętego: wyglądał jak model podczas sesji zdjęciowej, bez worów pod oczami czy przyćpanego wzroku. Nic z tych rzeczy. A ja? I owszem. 
Tata poszedł po walizki, a Jake chyba wyczytał jego zamiar z myśli, bo poszedł za nim. My z mamą wciąż stałyśmy w hollu i uśmiechałyśmy się do siebie. 
- To my będziemy jechać – powiedział tata. – Uważajcie na siebie, jakby coś się działo to dzwoń.
- Dobrze, tato – odparłam. 
- Obiecuję, że przy mnie nic jej się nie stanie – powiedział Jake. 
- Mam taką nadzieję. 
- Trzymaj się, Dee. – Mama ucałowała mnie w policzek. – Pilnuj jej, Jake - powiedziała, przenosząc wzrok na Jake’a. Miała poważny głos. 
- Będę. 
- Cześć, mała. 
Dałam tacie buziaka w policzek, a on podał sobie dłoń z Jake’iem.
- Miłego wyjazdu! – krzyknęliśmy za rodzicami, gdy byli na klatce schodowej. 
- Nie wiem jak ty, ale ja idę spać – odparłam, gdy tylko drzwi się zamknęły i Jake dodatkowo zamknął je na wszystkie możliwe zamki.
- Opłaca się o tej porze? – spytał Jake.
- Tak! 
Nawet się nie zorientowałam, gdy był przy mnie. Zwinnym, kocim ruchem wziął mnie na ręce i zaniósł do mojego pokoju. Położył mnie na łóżku, starannie przykrył kołdrą.
- A ty? 
Uśmiechnął się do mnie. Położył się na boku obok mnie. 
- Dobranoc – powiedział.
Wtuliłam się w niego i po chwili zasnęłam.
Obudziło mnie słońce świecące wprost w moje okna. Przeciągnęłam się leniwie. Włożyłam okulary.
Chwila… Jake zasypiał ze mną, więc gdzie jest teraz? 
Wyszłam z pokoju, ogarniając rękoma włosy.
W mieszkaniu unosił się zapach przypraw. Za nim poszłam do kuchni, gdzie Jake stał przy kuchence i mieszał coś na patelni.
- Co tak pachnie? – spytałam, stając na palcach i spoglądając znad ramienia, Jake’a (na którym się uwiesiłam) na patelnię.
- Obiad – odparł, spoglądając na mnie. 
Zamruczałam mu do ucha.
- A i Jakie już był na spacerze, w kuwecie Frankie’go posprzątane i oboje dostali jeść, i zrobiłem zakupy – poinformował.
Szczęka mi opadła. 
- Nie musiałeś, mogłeś mnie obudzić zrobiłabym to wszystko…
Odwrócił się do mnie.
- Ale chciałem. Byłem już wyspany, a ty za to sobie słodko podrzemałaś – odparł uśmiechając się. Swoim nosem trącił czubek mojego. 
- Co dzisiaj będziemy robić? – zapytałam, gdy jedliśmy pyszne spaghetti.
- Ładna pogoda jest, więc może pójdziemy na plażę? – zaproponował, spoglądając na mnie.
Plaża? I pewnie mam być w bikini, nie? I w dodatku pewnie pójdziemy do wody, przeraziłam się. 
- Nie mam ochoty na wylegiwanie się na plaży – mruknęłam, zawijając makaron na widelcu.
- No proszę! – Zrobił smutne oczy i wygiął usta w podkówkę. Nie mogłam się nie zgodzić. Był taki słodki. 
- No dobrze, już dobrze! – zgodziłam się dla świętego spokoju. 
Od razu jego grymas zamienił się w szeroki uśmiech. 
Po obiedzie poszłam wziąć prysznic i ogarnąć się. Usiłowałam być spokojna i wyluzowana, ale nie umiałam. Przerażała mnie myśl o tym, że mam być na plaży, jedynie w bikini, a w dodatku Jake pewnie będzie chciał iść popływać. 
Ubrałam niebieskie rurki (co z tego, że na dworze było dwadzieścia pięć stopni…), białą koszulkę w czerwone paski i czerwone Conversy (oczywiście pod ciuchami miałam strój kąpielowy). Włosy upięłam w wysokiego kucyka. Zrobiłam lekki (wodoodporny!) makijaż. Uśmiechnęłam się do swojego odbicia w lustrze, dodając sobie otuchy. 
- Gotowa – oznajmiłam. 
Jake siedział w salonie z laptopem na kolanach. 
Spojrzał na mnie.
- Będzie ci za ciepło – powiedział po tym jak zobaczył co miała na sobie. 
- Najwyżej – mruknęłam, wzruszając ramionami.
- Jak wolisz. - Wstał z kanapy, odkładając laptopa na stolik. - Wezmę jedzenie z kuchni i możemy iść. - Idzie do kuchni, a ja szybko wracam do pokoju i pakuję swoją torbę. Wrzucam do niej telefon, słuchawki, książkę, portfel, krem z filtrem, małą kosmetyczkę, okulary przeciwsłoneczne. 
- O, tu jesteś - odparł, stając w drzwiach do mojego pokoju. W ręce trzymał kosz piknikowy. Nawet nie wiedziałam, że taki mamy. - Gotowa?
- Tak, już tak - odpowiedziałam, uśmiechając się. Podeszłam do Jake’a. Wyszliśmy z pokoju, zamykając za sobą drzwi. - Gdzie znalazłeś ten kosz? 
- W spiżarni - odparł. Przeszliśmy mieszkanie i dotarliśmy pod drzwi. Jake otworzył je przede mną i wyszłam jako pierwsza. Gdy Jake wyszedł zamknęłam go na wszystkie zamki. 
Chwilę później byliśmy już na plaży. Jake rozłożył koc, zdjął ubrania i się położył. Ja zdjęłam trampki, włożyłam okulary i usiadłam po turecku obok niego. Wyjęłam czasopismo z torby i zaczęłam je przeglądać.
- Ekhm, może zdejmiesz te ubrania? - zapytał, ponosząc się na łokciach. Cholera, jego brzuch! Dlaczego ja go wcześniej nie zobaczyłam?! Sześciopak jak się patrzy, do tego te mięśnie na rękach… Chyba umarłam. - Ziemia do Dee! - Głos Jake’a sprowadził mnie na ziemię. Zamrugałam kilkakrotnie. Miałam przecież okulary przeciwsłoneczne na nosie, więc jak on widział, że się w niego gapię?! 
- Mówiłeś coś? - zapytałam, uśmiechając się.
- Powinnaś zdjąć te ubrania, bo inaczej zaraz się usmażysz.. 
- Nie jest mi ciepło. 
Spojrzał na mnie z politowaniem. Podniósł się, przybliżył do mnie i klęknął przy mnie. Chwycił dół mojej koszulki. Położyłam dłonie na jego rękach. 
- Nie. Jest. Mi. Ciepło - powtórzyłam dobitnie. Jake był silniejszy - pokonał opór moich dłoni i ściągnął mi koszulkę. Automatycznie wciągnęłam brzuch. Przegryzłam dolną wargę. Nie czułam się komfortowo w tej sytuacji. - Niech ci będzie, ale to wystarczy - powiedziałam, patrząc na Jake’a. Sięgnęłam do torby i wyjęłam z niej krem z filtrem. - Chodź tu, nasmaruję cię. - Jake grzecznie odwrócił się do mnie plecami. Wylałam nieco kremu na dłoń i zaczęłam wcierać krem w ciało Jake’a. Dotykanie jego było… przyjemne. Pomyślałam, że fajnie byłoby nieco pomasować Jake’a sprawiając mu przyjemność. 
- Okej, odwróć się - powiedziałam, gdy wmasowałam już krem w skórę na plecach Jake’a. 
- Z przodu w sumie mogę się sam wysmarować, ale skoro chcesz… - Odwrócił się twarzą do mnie. Uśmiechał się szeroko i gdy wcierałam krem w jego klatkę piersiową, wpatrywał się we mnie. Peszyło mnie to niemiłosiernie. Jego wzrok na mojej twarzy był palący. Gapiłam się w swoje dłonie i starałam się nie myśleć o tym, że się na mnie patrzył.
- Zamiana! - oznajmił po chwili. O cholera. Podałam mu butelkę z kremem. Moja ręką drżała. Odwróciłam się plecami do Jake’a, a po chwili poczułam jego dłonie na swoich plecach. Czule i delikatnie wmasowywał krem w moje ciało. Było to… zabójczo przyjemne. Miałam wrażenie, że pod jego dotykiem się rozpłynę. Miał silne i męskie dłonie, ale potrafił sprawić nimi delikatną przyjemność. 
- Cholera, mogłaś się najpierw położyć… - zaklął. Zachichotałam. 
- Brzuch sobie już sama wysmaruję, wyluzuj. 
- Nie - odparł, muskając ustami moją szyję. Niechętnie odwróciłam się do Jake’a. Uśmiechał się szeroko. Jego wzrok utkwił w moich piersiach. Czułam, że moje policzki zrobiły się czerwone. Wylał na dłonie olejek i zaczął go wcierać w moje ramiona i dekolt. Wpatrywałam się w jego twarz, wbiłam w nią wzrok. Chciałam, by Jake poczuł się tak samo jak ja wcześniej. Udało mi się go złamać - spojrzał na mnie ze swoim lekkim uśmiechem. Jego dłonie zjechały niżej i delikatnie muskał dłońmi odkryte fragmenty moich piersi. Czułam się nieswojo z jego dłońmi na moich piersiach. Nie było to nieprzyjemne, ale do końca przyjemne to też nie było. 
Położyłam się na plecach i zamknęłam oczy. Miałam jedynie chwilę dla siebie. Wciąż byłam w dżinsach, co oczywiście nie dawało mu spokoju. Klęknął nade mną i trzymał dłonie na moich biodrach. Nie powiem jak dwuznacznie to wyglądało. Do tego jego spojrzenie… 
- Jake, do cholery, nie jest mi ciepło - powiedziałam już lekko wkurzona. 
- Dlaczego, do cholery, nie zdejmiesz tych spodni? Świat się nie zatrzyma przez to. - I znów ten uśmiech. 
- Bo mam kompleksy, jasne?! - Pękłam. Po prostu pękłam. Nie miałam sił już dłużej tego trzymać w sobie. 
Jake był zaszokowany. Zrobił hairflip.
- Dee, ty i kompleksy? Przecież wyglądasz dobrze. 
- Jaaaasneee. W którym miejscu? - zapytałam. 
Jake się uśmiechnął. 
- Tu. - Schylił się i pocałował mój brzuch, który od razu jeszcze bardziej wciągnęłam. Zerknął na moją twarz. - I tu. - Pocałował mój dekolt. - I tutaj. - Pocałował mój bark. - Tutaj też. - Musnął ustami moje przedramię. - Tu. - Pocałował moją szyję. - A tu to już w ogóle. - Musnął moją dolną wargę, po czym mnie pocałował. W brzuchu poczułam motyle. Stado motyli. W głowie miałam fajerwerki. Wplotłam palce we włosy Jake’a i lekko pociągnęłam za ich końce. Zamruczał mi prosto w usta. 
- Czy teraz już wiesz, że wyglądasz dobrze? - zapytał, patrząc się prosto w moje oczy. 
Przegryzłam dolną wargę, zastanawiając się, czy powiedzieć prawdę, czy skłamać.
- Nie - mruknęłam cicho.
- Dee, proszę. - Powiódł wzrokiem po plaży, po czym spojrzał ponownie na mnie. - Cholera. Masz fajną figurę. Jesteś śliczna. Nie, czekaj, nie jesteś śliczna. Jesteś piękna. Powinnaś w to uwierzyć. Powinnaś mi uwierzyć. 
Jejku, on to naprawdę powiedział, czy mi Słońce za mocno przygrzało? To były… najpiękniejsze słowa jakie kiedykolwiek było mi dane usłyszeć. W dodatku padły one z jego ust. 
- Dziękuję - odparłam. Podniosłam się, złapałam jego podbródek i pocałowałam go w usta. 
- Uwierz mi, że wielu chłopaków z naszej szkoły właśnie teraz chciałoby być na moim miejscu - dodał. Uśmiechnął się. - Ale ja nie zamierzam zwalniać tego miejsca - powiedział, po czym mnie pocałował. 
Pozwoliłam Jake’owi zdjąć moje spodnie. Wciąż nie czułam się komfortowo, pomimo jego słów. Moje nogi są okropne: krótkie, grube z rozstępami i cellulitem. Leżałam na plecach, starając się nie myśleć o tym, że jestem półnaga. Miałam zamknięte oczy, wdychałam morskie powietrze. Jake poszedł do wody. Mi udało się zostać. Poczułam zimne krople wody na brzuchu. Otworzyłam oczy i zobaczyłam Jake’a stojącego nade mną w lekkim rozkroku. Był cały mokry: z końców jego włosów skapywały krople wody, a na jego ciele - boskim ciele - była niezliczona ilość maluteńkich kropelek wody. 
- Chodź ze mną. - Wyciągnął dłoń w moją stronę. Zrobił hairflip, przez co krople wody spadły na moje ciało. 
- Zostanę tutaj, idź sam - odparłam, zaciskając usta w prostą linię. 
- Usmażysz się tu za chwilę, a ja obiecałem twojemu tacie, że nic ci się nie stanie. - Przekrzywił głowę na bok i lekko się uśmiechnął. 
- Ugh. - Chwyciłam jego wyciągniętą dłoń i podniosłam się. Trzymając się za ręce przeszliśmy plażę. Woda była chłodna. Przeszły mnie ciarki, gdy tylko weszłam do niej po kostki. Bałam się wody to raz. Nie umiem pływać, to dwa. Nie wiedziałam, co mam zrobić. 
- Jake… - powiedziałam cicho, łapiąc drugą ręką jego ramię. Trzęsłam się. 
- Zimno ci? - zapytał, zatrzymując się. Woda sięgała nam do kolan.
- Boję się wody i nie umiem pływać - wyrzuciłam z siebie. Jake spojrzał na mnie wielkimi oczami. Był zszokowany.
- Czemu nic nie mówiłaś? 
Spuściłam wzrok.
- Jakoś nie lubię się chwalić tym, że boję się wody i nie umiem pływać. Jeszcze ktoś by mnie wyśmiał… - Woda była na tyle czysta i przejrzysta, że bez problemu mogłam oglądać swoje stopy. Palcami kopałam dołek w mokrym piasku. 
- Ja bym cię nie wyśmiał. - Dwoma palcami uniósł mój podbródek do góry, tak że teraz patrzyłam się mu w oczy. - Teraz mi jest głupio… Wracamy? - zapytał po chwili ciszy. Przytaknęłam i wróciliśmy na nasz koc. Jake usiadł naprzeciwko mnie i trzymał mnie za rękę. - Jak to się stało, że boisz się wody?
- Miałam wtedy z pięć lat. W wakacje rodzice zabrali mnie na kajaki. Byłam taka ciekawa tego wszystkiego, co było wokół mnie… Wychylałam się na wszystkie możliwe strony, wierciłam się i w końcu wypadłam z kajaku. Miałam kamizelkę, ale i tak na chwilę poszłam pod wodę. Byłam taka wystraszona… Cały dzień później nie umiałam się pozbierać po tym. W zasadzie do dzisiaj nie mogę. - Wzruszyłam. Pamiętałam tamten dzień jakby to było wczoraj. - I przez to boję się wody i nigdy nie nauczyłam się pływać. - Uśmiechnęłam się blado. Jake przyglądał mi się. 
- Nauczę cię pływać - wypalił.
- Co? Nie! - zaprotestowałam natychmiast. Odskoczyłam od niego jak oparzona. Na myśl o tym, że mam się zanurzyć we wodzie tak cała, nie czuć gruntu pod stopami, zrobiło mi się gorąco. 
- Spokojnie. Nie teraz. Za niedługo - uspokoił mnie. I tak nie poczułam się lepiej. 
- Jake… - zaczęłam.
- Zaufaj mi, dobrze? - poprosił. Uśmiechnął się. Przyłożył dłoń do mojego policzka i kciukiem go gładził. 
Przytaknęłam, wdychając. Położyłam się na plecach i zamknęłam oczy, jednak czułam na sobie spojrzenie Jake’a. 
- Skąd masz tą bliznę? - zapytał. Otworzyłam oczy. Wskazywał palcem na kolano. 
- Um… Jak byłam młodsza to biegłam i się wywróciłam - odpowiedziałam. Podniosłam się na łokciach, wciągając brzuch.
- A tą? - Wskazał na lewe przedramię. 
- Jakiś rok temu w domu się wywróciłam i ręką pojechałam po podłodze. 
- A tą? - Dotknął palcem mojej lewej skroni. 
- Będziesz tak pytał o każdą bliznę na moim ciele? Mam ich dość wiele, bo jestem straszą niezdarą.
- Mhm - odparł z uśmiechem. 
Przewróciłam oczami. 
- Jak byłam młodsza to uderzyłam głową o kaloryfer. 
- Serio? - zapytał, tłumiąc śmiech.
- Tak… - Irytowały mnie jego pytania. - Masz jeszcze jakieś pytania?
- Tak. 
- Jakie…?
- Pocałujesz mnie? - Zamrugał szybko i słodko się uśmiechnął. Podniosłam się zupełnie, prawą rękę położyłam mu na karku i pocałowałam go.


- Gdzie będę spał? - zapytał Jake. Siedział w moim pokoju, robił coś na laptopie, a ja właśnie miałam iść wziąć prysznic. Cholera, o tym nie pomyślałam. Zatrzymałam się i odwróciłam na pięcie. 
- Um… - Zamyśliłam się. - Możesz spać tutaj, a ja najwyżej prześpię się na kanapie albo w pokoju gościnnym - odparłam. Jake wstał od biurka i swobodnym krokiem podszedł do mnie, świecąc swoim nagim torsem. 
- Damy radę zmieścić się oboje na twoim łóżku. - Uśmiechnął się i zrobił hairflip. 
- Ja tam sama się na nim ledwo mieszczę… - mruknęłam, bawiąc się palcami i wbijając wzrok w skarpetki. Przegryzłam dolną wargę, gdy Jake podniósł moją twarz za podbródek, zmuszając mnie do tego, bym spojrzała mu w oczy. 
- Nie zaczynaj znów tego samego tematu - odparł łagodnym głosem, jednak wiedziałam, że jest już poirytowany. - Leć pod ten prysznic - dodał. Uśmiechnęłam się przelotnie, po czym odwróciłam się do Jake’a plecami i popędziłam pod prysznic. 
Stojąc pod deszczownicą zastanawiałam się jak to będzie. Mam z nim spać w jednym łóżku. A co jeśli on będzie chciał się ze mną przespać? Ja pojęcie o … no wiecie, mam żadne, a Jake wręcz przeciwnie. Idę o zakład, że z Amy zrobił to nie raz czy dwa. Ba! Sypiał z nią regularnie, więc możliwe, że będzie chciał, żebym ja też z nim przespała. Zaczęłam się bać, że mu nie sprostam - mam zaledwie szesnaście lat, Jake jest moim pierwszym chłopakiem takim na poważnie, a teraz mam w dodatku przeżyć z nim swój pierwszy raz. Cholera, cholera, cholera! A może powinnam z nim porozmawiać? Mogłabym mu delikatnie zasugerować, że mam pewne obawy, że trochę się boję. Przecież nie co dzień przeżywa się swój pierwszy raz. Zwłaszcza z chłopakiem jakim jest Jake - czyli idealnym. Zaczęłam się zastanawiać, czy chcę z nim się przespać czy też nie. Z jednej strony miałabym to już za sobą, ale z drugiej strony wydaje mi się, że jest to rzecz, z którą nie należy się spieszyć. Jednak, co jeśli kiedyś tam Jake ze mną zerwie i zostanę starą panną? Chyba trzeba kuć żelazo póki gorące, prawda? 
Wyszłam spod prysznica i owinęłam się ręcznikiem. Chwyciłam drugi, w którym schowałam włosy. Stanęłam przed umywalką. Zmyłam reszki makijażu, oczyściłam twarz tonikiem i wyszczotkowałam zęby. Ubrałam bieliznę i pidżamę, rozczesałam dokładnie włosy, włożyłam okulary i wyszłam z łazienki.
- Jak chcesz to możesz iść wziąć prysznic - odparłam. Jake wciąż siedział robił coś na moim laptopie. Wyglądało mi to na facebooka. Jake obrócił się na krześle i zmierzył mnie wzrokiem, przez co moje policzki pokryły się różem. Uśmiechnął się. 
- Jasne - rzucił. Wstał i podszedł do swojego plecaka, w którym miał rzeczy. Wyjął z niego niedużą, czarą kosmetyczkę i granatowe bokserki. - Zaraz wracam - odparł, mijając mnie i muskając przelotnie mój policzek. Gdy usłyszałam, że drzwi z łazienki się zamknęły stwierdziłam, że wejdę na Facebooka i Twittera. Zajęłam miejsce Jake’a. Przeleciałam wzrokiem przez jego tablicę, po czym go wylogowałam, bo nie znalazłam tam nic podejrzanego. Zalogowałam się na swoje konto, a po chwili napadła mnie Anna z tysiącem pytań o Jake’a.

Anna Smith: 
Hej. Co u Ciebie? Co dzisiaj robiłaś z Jake’iem? Będzie u Ciebie spał, prawda? Będziecie spać w jednym łóżku, nie?
Westchnęłam i zabrałam się za odpowiadanie na jej wszystkie pytania.
Dee Collins:
Cześć. U mnie w porządku. Byliśmy na plaży z Jake’iem. Tak, będzie u mnie spał. Nie wiem, czy w jednym łóżku. 

- Nieładnie tak kłamać. - Usłyszałam szept Jake’a. Wystraszyłam się tak, że podskoczyłam na krześle. Odwróciłam się, a on stał tuż za mną w samych bokserkach, które nieźle się na nim opinały. Wróciłam wzrokiem na jego twarz. Uśmiechał się głupkowato. - Co takiego przyciągnęło twój wzrok? - zapytał. Zrobił hairflip, a kropelki wody musnęły moją twarz. Zarumieniłam się.
- Nie, nic - mruknęłam. Odwróciłam się na krześle i wlepiłam wzrok w monitor, licząc na to, że Jake sobie po prostu pójdzie. Jednak ten stał wciąż stał za mną. 

Anna Smith
Co robiliście na tej plaży…? :D 

Nie umiałam się skupić na odpowiedzi, wiedząc, że Jake to wszystko czyta. 
Dee Collins
No to, co się robi na plaży: opalaliśmy się.

Anna Smith
Nie próbował wciągnąć Cię do wody? Powiedziałaś mu, że się boisz i nie umiesz pływać?
Dee Collins
Tak, na końcu musiałam mu powiedzieć. Szczegółowo opowiem Ci to jak się spotkamy. Co u Ciebie?
Usłyszałam, że Jake odszedł, więc odetchnęłam z ulgą. Wrócił do łazienki.
Anna Smith
U mnie ok., widziałam się dzisiaj z Caroline, byłyśmy na lodach. Połaziłyśmy po parku, pogadałyśmy. 
Dee Collins
I pewnie mnie poobgadywałyście, co?
Anna Smith
Dobrze wiesz, że nie robimy takich rzeczy.
Dee Collins
Tak, wiem. Dobra, ja spadam. Do zobaczenia. Xx

Anna Smith
Trzymaj się, skarbie. Xoxo

Wylogowałam się z Facebooka i zalogowałam się na Twittera. 

Spędzam czas z kimś, kto chyba mnie kocha…

Szybko zajrzałam jeszcze w swoje interakcje, jednak nikt do mnie nie pisał, więc wylogowałam się. Wstałam i poszłam na balkon. Kafelki były nagrzane od całodziennego słońca. Podeszłam do balustrady i rozglądałam się po okolicy. 
Poczułam czyjeś ramiona oplatające mnie w talii. Jakim cudem nie słyszałam, że on podchodzi? Ach, no tak jestem przecież wpół głucha. Usta Jake’a musnęły moją szyję. Objęłam jego ręce, chcąc by był jeszcze bliżej mnie. Ponownie złożył pocałunek na mojej szyi, tym razem bliżej ucha. Uśmiech wkradł się na moją twarz, było to przyjemne. Zawiał chłodny wiatr, a mnie przeszły ciarki. Miałam na sobie jedynie cienkie długie spodnie i podkoszulek na ramiączkach. Ciało Jake’a było ciepłe, ale mimo to zrobiło mi się chłodno. 
- Chodź do domu, obejrzymy jakiś film - odparł. Odwróciłam się do niego zi z uśmiechem mu przytaknęłam. Wróciliśmy do pokoju, zamykając za sobą drzwi balkonowe.
- Zrobić popcorn? - zapytałam, gdy Jake podszedł do biurka.
- Możesz, ja poszukam za ten czas jakiegoś filmu. Na co masz ochotę? - Spojrzał na mnie z delikatnym uśmiechem. Już prawie, prawie powiedziałam: 
- Na ciebie. - Ale w porę się ogarnęłam. - Na komedię romantyczną.
- No to już szukam. - Obdarzył mnie szerszym uśmiechem. Minęłam go, czując na sobie jego wzrok. 
Po kilku minutach wróciłam do swojego pokoju. Zastałam Jake’a siedzącego na łóżku z laptopem na kolanach. Oderwał wzrok od monitora, gdy usłyszał, że weszłam - chodzę jak słoń, w przeciwieństwie do niego - i uśmiechnął się, widząc mnie. Podeszłam do niego. 
- Gdzie mam się… położyć? - zapytałam. Jake siedział na środku łóżka. Mówiłam, że się nie zmieścimy, ale on był uparty. Miałam nadzieję, że będę spać przy ścianie to go wtedy zrzucę z łóżka. 
- Chodź tu, pod ścianę - odparł, robiąc mi miejsce. Postawiłam miskę z popcornem na szafce nocnej i zajęłam miejsce obok Jake’a. Um… Byliśmy bardzo blisko siebie. Jake wyłączył kartę z Facebookiem. 
- Co to za film? - spytałam, bo nawet nie zdążyłam zobaczyć tytułu, bo Jake szybko włączył pełny ekran i włączył film. 
- “Trzy metry nad niebem”. Czytałem, że jest fajny i jest w nim dużo motorów. - Uśmiechnął się. 
Odpowiedziałam delikatnym uśmiechem. Jake chwycił miskę z popcornem i położył ją na moich kolanach. Po jakieś godzinie nieco się zsunęłam i oparłam głowę na ramieniu Jake’a. Wciąż patrzyłam się w monitor, będąc ciekawa jak losy Babi i Hache się dalej potoczą. Przez cały czas podczas oglądania filmu, miałam wrażenie, że Babi to ja, a Hache to Jake. Z tą różnicą, że Jake nie jest ode mnie starszy. 
Film się skończył, a ja wtuliłam się w Jake’a, będąc senna. Nawet nie wiem kiedy usnęłam. 

___________________________________________________________________
Cześć wszystkim.
Pewnie już większość osób zapomniała o tym opowiadaniu, ale postaram się to zmienić. :)
Mam nadzieję, że rozdział się Wam podobał.
Zapraszam na mojego nowego bloga: Well, let tell me a story about a girl and a boy . Jest to opowiadanie o Justinie. 
Następna notka? Nie mam zielonego pojęcia, mam nadzieję, że w miarę prędko!

Buziaki,
Basia.

Rozdział dziesiąty - Ofiara

Rozdział oparty na prawdziwych zdarzeniach

Obudził mnie dźwięk przychodzącego smsa. Nie otwierając oczu ręką znalazłam komórkę. Oczytałam smsa, który był od Jake’a.
„Będę za 10minut. Bądź gotowa.”
Jego treść podziałała na mnie jak kubeł zimnej wody. Nawet nie odpisałam, by się z nim wykłócić, że nie zdążę. Wyskoczyłam z łóżka i pognałam do kuchni, w której mama gotowała obiad.
- Jake zaraz będzie! – oznajmiłam, wyhamowując na śliskim parkiecie. – Ja idę się szybko umyć, więc jakoś go tam zajmij czy coś.
- Nie umawiałaś się z nim wczoraj? – zapytała.
Pokręciłam przecząco głową.
- To leć!
Gazem wskoczyłam pod prysznic. Szybko się odświeżyłam, stwierdzając że wszelkiej depilacji dokonam później jak wrócę. Wyszczotkowałam zęby, rozczesałam włosy. Ubrana jedynie w bieliznę wyszłam z łazienki. Chciałam wejść od razu do garderoby, jednak czułam, że Jake już jest w moim pokoju. Wyjrzałam zza rogu i zobaczyłam, że leży na moim niezaścielonym łóżku. Wychyliłam zaledwie głowę, by nie musiał oglądać mnie nieubranej, zwłaszcza, że nie mam ciała modelki Top Secret.
- Zaraz będę ubrana, daj mi jeszcze parę minut – oznajmiłam.  Jake wstał z łóżka i wolnym krokiem podszedł do mnie.
- Liczyłem na to, że będziesz protestować, że nie zdążysz i mam nie przyjeżdżać, a tu taka niespodzianka – powiedział widocznie zadowolony. Objął mnie w talii. Przegryzłam dolną wargę. Cholera jasne, przeklinam się w myślach, co mnie podkusiło, żeby sprawdzać, czy Jake już jest?!
- Na jaki szalony pomysł wpadłeś?
- Zabiorę cię na małą przejażdżkę – powiedział spoglądając mi w oczy. Chwycił w swoje palce jedno z moich mokrych, fioletowych pasm włosów, po czym dodał: – Moja fioletowa dziewczyno.
Uśmiechnęłam się.
- Ale ja nie jadłam jeszcze śniadania – przypomniało mi się.
- W takim razie skocz się ubrać, a ja zrobię ci śniadanie – powiedział. Chwycił mnie za ramiona, obrócił i lekko klepnął w tyłek, zmuszając mnie, bym poszła się ubrać. Weszłam do garderoby i zamknęłam się w niej od środka.
Czułam, że uśmiecham się jak wariatka.
W co by tu się ubrać?, pomyślałam. Najpierw wysuszyłam włosy, tak na pół gwizdka. W międzyczasie w głowie skompletowałam ubrania: czarne Vans’y, czerwone spodnie i niebieski chłopięcy T-shirt z nadrukiem. Ubrana wróciłam do łazienki. Włożyłam szkła kontaktowe. Spryskałam się ulubionymi perfumami. Stojąc przed lustrem zorientowałam się, że nie mam makijażu i Jake mnie taką widział. Nie panikowałam, bo to nie koniec świata. Zrobiłam lekką kreskę eyelinerem, pociągnęłam rzęsy tuszem wydłużająco-pogrubiającym, a usta musnęłam błyszczykiem. Włosy spięłam w kucyka, którego wzmocniłam niewielką ilością lakieru do włosów, by się nie rozwalił zbyt prędko. Na koniec uśmiechnęłam się do swojego odbicia w lustrze.
Jake’a nie było w moim pokoju, gdy wyszłam z łazienki. Spakowałam więc torbę i wrzuciłam ją do koszyka roweru. Wyprowadziłam go z pokoju. Będąc w holu słyszałam, że Jake rozmawia z moją mamą. Ucieszył mnie fakt, że nie są do siebie wrogo nastawieni, zwłaszcza rodzice względem Jake’a.
Postawiłam rower, opierając go o ścianę obok kuchni.
- Zrobiłem ci płatki na mleku – oznajmił, podając mi miseczkę wypełnioną płatkami czekoladowymi.
- Dzięki – powiedziałam.
Po tym jak spałaszowałam śniadanie, pożegnałam się z mamą i razem z Jake’m (który miał inny rower: coś jak bmx, ale o większych kołach, ramie, a dodatkowo miał amortyzatory) wyszliśmy z domu. Wsiedliśmy do windy i zjechawszy na dół, wsiedliśmy na rowery i pojechaliśmy. Jake wyprowadził mnie do lasu. Jechał przede mną. Jeździliśmy po różnych pagórkach, gdzie Jake dawał popis swoich umiejętności. Musiałam jechać maksymalnie wolno, by zachować odległość od niego. On bawił się w najlepsze. Skakał, robił obroty i te wszystkie swoje tricki. Szkoda, że ja nie jestem taka uzdolniona, westchnęłam w myślach.
- Jedź pierwsza – powiedział w końcu. Wyminęłam go i jechaliśmy dłuższą chwilę dzikim lasem, ledwo widoczną ścieżką. Czułam jak moje ręce muskają wszelkiego rodzaju rośliny, z którymi nie miałam ochoty na bliższy kontakt. Co chwila przechodziły mnie od tego dreszcze.
- Ohyda – mruknęłam.
- Skręć w lewo – poinstruował mnie. Rozglądnęłam się i dojrzałam widoczną ścieżkę. Po paru przejechanych metrach skręciłam w lewo. Przyspieszyłam nieco. Droga była już lepsza niż w lesie jednak pełna piasku i kamieni. Nagle Jake mnie wyprzedził. Jechał dość szybko, po czym driftował. Automatycznie mocno ścisnęłam hamulec. Straciłam równowagę i upadłam. Sunęłam po ziemi jak długa, słysząc jak rower upada. Łzy napłynęły mi do oczu, ale nie rozpłakałam się.
Jake natychmiast zmaterializował się przy mnie.
- Nic ci nie jest, Dee? – spytał, wyciągając rękę. Odruchowo wyciągnęłam lewą, a to co na niej zobaczyłam, sprawiło, że mój żołądek zrobił fikołka omal nie zwracając swojej zawartości przy okazji.
W dolnej części dłoni miałam zdartą skórę niemal do mięsa. Wyglądało to ohydnie. Krew zmieszana z brudem i piaskiem.
- Nie dobrze to wygląda… – mruknął Jake. Zdjął plecak z pleców i zaczął przeszukiwać jego zawartość. Ja w tym czasie siedząc na ziemi zaczęłam szukać innych obrażeń. Skóra na łokciu była lekko zdarta i podobnie na przedramieniu. Lewa nogawka spodni była rozdarta, a pod nią miałam kolejną ranę identyczną jak na przedramieniu. Dopiero teraz, gdy odkryłam kolejne rany, te zaczęły lekko pobolewać.  Przeniosłam wzrok z nogi, na Jake’a, który grzebał w apteczce.
- Nie masz, co trzymać w plecaku? Apteczka? PSP też masz? – zapytałam ze śmiechem.
- Nie, akurat PSP nie mam – odpowiedział lekko się uśmiechając. – Poza tym wolę być przygotowany na każdą możliwość – odparł. Chwycił w dłoń buteleczkę wody utlenionej. Wolną ręką chwycił moją dłoń i kilka kropel wody spadło na ranę, która zapiekła. Syknęłam z bólu. Gdy woda utleniona się spieniła Jake nałożył opatrunek i owinął rękę bandażem. Następnie opatrzył ranę na łokciu i zadrapanie na przedramieniu.
- Ale te spodnie muszę rozciąć, żeby opatrzyć ranę – powiedział Jake.
- Ale to moje ulubione spodnie! – zaprotestowałam.
- Inaczej się nie da. No chyba, że je zdejmiesz, a potem pojedziesz bez nich, żeby rany nie podrażnić ciągłym ściąganiem i wkładaniem – odparł. Jego głos był śmiertelnie poważny, jakbym miała dostać hiszpanki, cholery czy czegoś w tym rodzaju od nieoczyszczonych ran.
- To obetnij w miarę równo też drugą nogawkę.
Jake delikatnie uśmiechnął się.
Poczułam jak zimne ostrze nożyczek muska moją skórę, przecinając materiał spodni. Raz-dwa i część nogawki zsunęła się po mojej nodze, zatrzymując się na kostce. To samo Jake zrobił z drugą nogawką.
- Wiesz to moja wina – zaczął, wyciągając dłoń, którą chwyciłam prawą, nieokaleczoną ręką i wstałam. – Powinienem wiedzieć, że twój rower się nie nadaje do takich wypadów; ma za słabe hamulce na taką nawierzchnię. Przepraszam.
Przytuliłam go. Był taki słodki, martwiąc się o mnie.
- Wracamy czy jedziemy gdzieś jeszcze? – zapytałam.
- Nie masz dość? – spytał wyraźnie zdziwiony.
Pokręciłam przecząco głową z uśmiechem.
- Lepiej już wróćmy do domu – odparł. Niechętnie wsiadłam na rower, uprzednio podniesiony przez Jake’a i pojechaliśmy tą samą drogą, co przyjechaliśmy, do domu.
- Co ci się stało?! – zapytała mama, gdy tylko weszłam do domu, prowadząc rower.
- Taki tam wypadek. Wiesz jaka ze mnie ofiara… – mruknęłam, kierując się do swojego pokoju.
- Nie mam co liczyć na jakieś sprawozdanie, prawda? – krzyknęła za mną.
- Później – odparłam. Po tym jak postawiłam rower na nóżce, podeszłam do łóżka i padłam na nie. Długo nie leżałam, bo ktoś wpadł jak bomba do mojego pokoju. Zerwałam się z łóżka i zobaczyłam, że o biurko opiera się Anna z Caroline u boku.  Dopiero teraz dostrzegłam, że Anna trzyma w ręce parę megawysokich  szpilek, a Caroline ma jakieś ubrania na wieszakach, przewieszone przez ramię. Uśmiechały się złowieszczo.
- Nie włożę tego! – zaprotestowałam od razu.
- Widać, że rzadko zaglądasz do szafy swojej mamy, bo to jej rzeczy.
- To taki żart – sprostowała Caroline szczerząc się. – No ogarnij się i idziemy.
- Gdzie? – spytałam.
- Do mnie! – odpowiedziała rozpromieniona Anna.
- Ale do imprezy jeszcze daleko…
- Ale trzeba przygotować dom, umalować się, ubrać i uczesać!
- To ja idę się umyć – odparłam i skierowałam się ku łazience, kuśtykając, co nie uszło uwadze dziewczyn:
- Co ci się stało? – spytała Anna.
- Niedawno wróciłam z wypadu na rowery z Jake’m, gdzie miałam mały wypadek.
- Aaa… Musisz mieć ten bandaż na ręce?
- Jak widzę ranę to mi się na wymioty zbiera.
- No dobra, jak już musisz. Coś wymyślimy, żeby zakryć bandaż. Może rękawiczka? – spytała Caroline Annę. Ja weszłam do łazienki, rozebrałam się, przyglądając się przy tym swoim ranom. Weszłam pod prysznic, włączyłam wodę i delikatnie się umyłam, omijając rany, których nie chciałam podrażnić chemicznymi substancjami żelu pod prysznic. Ledwo co umyłam po raz drugi włosy. Ubrałam bieliznę i rozczesałam włosy. Zawołałam dziewczyny, które weszły do łazienki. Anna zaczęła suszyć mi włosy, a Caroline poszła szukać mi, czego stosownego na imprezę. Wróciła po paru minutach, a w rękach trzymała: czarne baleriny, miętowe spodnie, białą koszulkę i sówkę na długim łańcuszku.
- Zepnij jej włosy w wysokiego kucyka, a ja zrobię jej make-up – powiedziała Caroline. Anna wyłączyła suszarkę – włosy były już dość suche – rozczesała włosy i spięła ja w kucyka. Caroline przyniosła jeszcze swoją kosmetyczkę, po czym zabrała się za robienie makijażu. Gdy Caroline skończyła, ubrałam się w to, co przygotowała. Wyglądałam bardzo fajnie. Podziękowałam dziewczynom, przytulając je.
- Mamo, idziemy już do Anny, przygotować wszystko – powiedziałam mamie, gdy miałyśmy wychodzić.
- O której wrócisz? – spytała.
- Nie wiem. Albo rano albo w nocy…
- Zadzwoń jak coś, dobrze?
- Jasne. Cześć.
- Do widzenia – powiedziały razem dziewczyny i wyszłyśmy z domu. Pod blokiem stał zaparkowany samochód Anny – czerwony Mercedes z rozkładanym dachem. Wsiadłyśmy do niego, po czym Anna dała gaz do dechy, przez co po dziesięciu minutach byłyśmy już na obrzeżach miasta, gdzie mieszkała. Zaparkowała pod jednym z większych domów. Wysiadłyśmy. Ścieżka prowadząca do domu już była przyozdobiona w strzałki i światełka, które póki co się nie świeciły. Do drzwi wejściowych były przymocowane balony, a raczej całe drzwi były w balonach. Było ich tak wiele, że ledwo dało się odnaleźć klamkę.
- Dobra, jest po trzeciej. Do imprezy mamy cztery godziny – powiedziała Anna, gdy usiadłyśmy w salonie, by obgadać parę spraw dotyczących imprezy. – Ja z Caro skoczymy pod prysznic, a potem nas umalujesz i uczeszesz, ok?
- Jasne – odparłam.
- A potem poprzesuwamy meble i jakoś ten salon przystroimy.
- To może ja już zacznę? Bo pewnie będziecie gotowe za nie mniej niż pół godziny.
- W sumie czemu nie – wzruszyła ramionami Caroline. – Chodź Anna.
Obie wstały i poszły na piętro. Ja zabrałam się za dmuchanie balonów, które znalazłam w kuchni na blacie między górą chipsów, a górą natchosów. Gdy nadmuchałam chyba z dziesięć nie czułam płuc, ledwo co oddychałam, a na domiar złego moja komórka zaczęła dzwonić. Wyjęłam komórkę z kieszeni.
Jake.
- Tak? – spytałam zaraz po ty jak odebrałam.
- O której po ciebie przyjechać?
- Ja już jestem u Anny – odparłam.
- To w takim razie zaraz będę.
- Wiesz bądź tak za dwie godziny, bo dziewczyny się jeszcze będą szykować także…
- Także co? – spytał. Dałabym sobie uciąć rękę, że właśnie się uśmiechał.
- Także to trochę potrwa, a pewnie nie chcesz wysłuchiwać narzekań, co mają ubrać.
- Będę za godzinę, więc niech się pośpieszą – odparł. – Cześć, Dee.
- Pa.
Poszłam na górę i najpierw zaczęłam dobijać się do jednej łazienki, a potem do drugiej, mówiąc, że mają się pośpieszyć, bo Jake będzie za dziesięć minut. Chyba nawet usłyszałam kilka gróźb pod moim i jego adresem, ale co tam. Drobny żart nikomu nie zaszkodził, prawda?
Godzinę później – punktualnie co do sekundy – Jake się zjawił. Na szczęście dziewczyny były już gotowe – no prawie tylko nie były jeszcze ubrane w to, co ubiorą na imprezę, ale już wiedziały, co ubiorą – więc od razu mogliśmy w czwórkę zacząć przestawiać meble. Jake może i jest chudy, ale nie można powiedzieć, że skoro chudy to i słaby. Bez większego wysiłku przesuwał meble w salonie.
Już przed siódmą wieczorem muzyka grała na cały regulator, a dom powoli zaczął zapełniać się ludźmi. Jake przedstawił Annie swojego kolegę – całkiem przystojnego kolegę – a oni od razu zaczęli rozmawiać bez skrępowania.
- Chyba nadają na tych samych falach – powiedziałam do Jake’a, gdy odeszliśmy kawałek od Anny i Roberta.
- Najwidoczniej – odparł. – Zatańczymy? – spytał.
- Jasne.
Jake chwycił moją rękę. Poszliśmy w stronę tańczących, gdzie przyciągnął mnie do siebie. Zaczęliśmy poruszać się w rytm muzyki, co chwilę ocierając się o siebie nawzajem. Cicho śpiewałam piosenkę, która właśnie rżnęła na cały regulator – Drive by  Train’u. Jake patrzył na mnie z szerokim uśmiechem. W refrenie przyciągnął mnie gwałtowanie do siebie, po czym pocałował mnie. Wspięłam się na palce tak wysoko jak tylko mogłam i położyłam dłonie na jego policzkach.
- To nie jest nic przelotnego – zamruczał Jake w połowie pocałunku.
- Wiem – odparłam, ponownie złączając nasze usta.
Impreza trwała do później nocy. I zostałam do końca. Wypiłam parę piw, a Jake tylko jedno przez to, że musiał mnie jeszcze odwieźć. O czwartej pożegnałam się z dziewczynami i razem z Jake’iem wyszliśmy z domu. Drogę do samochodu przeszliśmy w ciszy, trzymając się za ręce. Jake otworzył przede mną drzwi od samochodu, a ja wsiadłam, uważając, by nie zrobić sobie guza na głowie.
- Tylko jedź ostrożnie, dobrze?
- Zawsze tak jeżdżę, Dee. Zapnij pasy.
- Czyj ten samochód jest? – spytałam, zapinając pas.
- Mój. Ale dość rzadko nim jeżdżę. Wolę motor – odparł, odpalając silnik. Ruszył z piskiem opon. Prawą ręką chwyciłam pas, który przechodził mi przez ramię. Jake jechał z zawrotną prędkością, która wbijała mnie w fotel.
- Zwolnij, proszę – powiedziałam błagalnie.
- Jadę powoli. Ulica jest pusta. Zaraz będziesz w domu – odparł spoglądając na mnie. Uśmiechał się delikatnie. Gdy ponownie spojrzał na jezdnię gwałtownie zahamował. Gdyby nie pas już byłabym przed maską samochodu. – Co za idiota! – krzyknął. Zmienił bieg i ruszył, wymijając samochód, który zajechał mu drogę. – Że też tacy ludzie dostają prawo jazdy – mruknął jakby do siebie.
Chwilę później byliśmy pod moim domem. Wysiadłam z samochodu. Jake natychmiast zjawił się u mojego boku. Odprowadził mnie aż pod same drzwi na górze. Pocałowaliśmy się na dobranoc, chociaż było po czwartej rano, więc chyba raczej na dzień dobry.
- Wpadnę popołudniu. Dobranoc – odparł, głaszcząc kciukiem mój policzek. Ostatni raz musnęłam jego usta.
- Dobranoc.
Weszłam do domu. Nogi zaczęły mi się plątać. Prawa, lewa, prawa, lewa, powtarzałam w myślach. Nie wiem jakim cudem dotarłam do łóżka. Zdjęłam ubranie. Nie miałam siły na szukanie pidżamy. Poszłam spać w bieliźnie. Długo nie musiałam czekać na to aż przyjdzie sen.
- Dee – czyiś słodki głos budził mnie. Złapał za rękę i wyciągnął z krainy snu. Niechętnie poddałam się mu i już chwilę później otworzyłam oczy.
Zobaczyłam Jake’a kucającego przy moim łóżku. Najciekawszy był fakt, że kołdra była skopana i leżała pozwijana w nogach łóżka, a to znaczy, że Jake znów widział mnie bez ubrań.
- Co tu robisz? –spytałam, podnosząc się i chwytając kołdrę, którą się zakryłam.
- Wiesz jest już szesnasta, a ty nie odbierałaś komórki, więc się zacząłem martwić i przyjechałem.
- Która jest?! – spytałam spanikowana.
- Czwarta popołudniu. Spałaś prawie dwanaście godzin – odparł z uśmiechem.
- Żartujesz?! Nigdy nie spałam tak długo!
- Nic się przecież nie stało! – powiedział szczerząc się. Wepchał się na łóżko obok mnie , co było bardzo miłe, ale też nie powinien.
- To co dzisiaj robimy? – spytałam.
- A co ci się chce?
- Hm… – zamyśliłam się – prawdę mówiąc to nic.
- To leżymy! – odparł, ściągając ze mnie kołdrę i przykrywając się, chociaż był ubrany w dżinsy i koszulkę. Objął mnie ramieniem. Czułam się dość niezręcznie i dwuznacznie w tej sytuacji. Jake pocałował mnie w szyję i na chwilę schował twarz w jej zagłębieniu, łaskotając mnie swoimi włosami. Wtuliłam się w niego. – O której wyjeżdżają twoi rodzice? – spytał, przerywając ciszę jaka zapanowała, no nie licząc chaotycznie bijących naszych serc.
- Jakoś jutro wcześnie rano. Pewnie koło szóstej czy coś.
- No widziałem, że się pakują i ganiają po domu, szukając różnych rzeczy – odparł wesoło.
- Idziemy pooglądać tv? – zapytałam, po chwili.
- Jasne. – Wstał  - dość niechętnie – a za nim ja. Omal się nie zabijając się. Gdyby nie Jake, który w ostatniej chwili mnie złapał. – Moja fioletowa kaleka – zaśmiał się, na co ja obdarzyłam go morderczym spojrzeniem, przez co momentalnie ucichł. Poszłam do garderoby i wyjęłam byle jaką koszulkę i dresowe spodnie. Prędko wskoczyłam w te ubrania, czując się już znacznie lepiej i mniej… nago. W łazience Jake rozczesał moje splątane włosy. Razem poszliśmy do salonu, przez który, co chwila przebiegali rodzice.
Rozsiedliśmy się na kanapie. Położyłam się na kolanach Jake’a. Włączyliśmy Disney Channel i oglądaliśmy „Fineasza i Ferba”. Wpatrywałam się w migoczący, kolorowy ekran i nierealistyczne postaci, czując jak palce Jake’a muskają moje podbrzusze, które nie było zakryte koszulką. Odruchowo wciągnęłam brzuch, by nie był tak wydęty, jak zwykle. Było to miłe. Jake delikatnie odsuwał moją koszulkę, aż do żeber. I sunął palcem w górę, odsuwając koszulkę i w dół zsuwając ją z powrotem. Uśmiechnęłam się do Jake’a. Podniosłam się i musnęłam ustami krawędź jego żuchwy. Prawdę mówiąc miałam ochotę na taki prawdziwy, długi pocałunek, ale doszłam do wniosku, że od jutra Jake będzie tylko dla mnie i nie będę musiała się martwić rodzicami, którzy w każdej chwili mogą wparować do salonu.

Rozdział dziesiąty - Fioletowa dziewczyna


          Po zakończeniu roku szkolnego udało mi się spotkać z Jake’iem tylko na chwilę. Zdziwił mnie fakt, że dopiero co widziałam go w czarnym garniturze, w którym wyglądał obłędnie i superseksownie, a już ma na sobie biały T-shirt, na który zarzucił koszulę w kolorową kratę, czerwone rurki i Nike za kostkę, jednak to spostrzeżenie zostawiłam tylko dla siebie. Objaśniłam mu pokrótce całą sytuację Anny (nie pomijając faktu, że kolesia chcę zabić, a Jake zaoferował się, że mi pomoże) i zapytałam,  czy niema jakiegoś kolegi, z którym moja przyjaciółka mogłaby się wybrać na jutrzejszą imprezę. Jake stwierdził, że zna kogoś odpowiedniego, więc nie pozostało mi nic innego jak zaufać mu. Pożegnał mnie całusem w policzek połączonym z pogładzeniem kciukiem mojego policzka, mówiąc, że idzie skoczyć z chłopakami na miasto.
            Odnalazłam swoje przyjaciółki, wzięłam je pod rękę i ruszyłyśmy na podbój tegorocznych wakacji. Wszystkie trzy z uśmiechami na twarzy opuściłyśmy budynek szkoły i spacerowym krokiem skierowałyśmy się w stronę centrum miasta. Jak co roku udałyśmy się do McDonald’s, który jak zawsze w dni takie jak ten jest zatłoczony uczniami różnych szkół z San Francisco. Grzecznie ustawiłyśmy się w jednej z długich kolejek i czekałyśmy na złożenie zamówienia. Czas zabijałyśmy rozmawiając o wszystkim i o niczym, wspominając przy tym różne zabawne wydarzenia z ubiegłego roku szkolnego.
            – Trzy duże shake’i: dwa czekoladowe i jeden waniliowy – powiedziała Anna, gdy przyszła nasza kolej. Młoda kobieta wystukała zamówienie na komputerze, po czym powiedziała, ile mamy zapłacić. Każda z nas miała już odliczoną kwotę za swój napój, więc wspólnie dałyśmy pieniądze. Po chwili dostałyśmy nasze shake’i i wyszłyśmy z restauracji.
            Spacerowałyśmy zalanymi słońce mulicami San Francisco. Co chwila mijałyśmy grupki ludzi w naszym wieku cieszące się z wakacji. Po drodze wciąż rozmawiałyśmy, tematy nam się nie umiały skończyć. Jak nie gadałyśmy o mnie i Jake’u, to o jutrzejszej imprezie, jak nie o niej, to z kolei obgadywałyśmy ostatni odcinek „Glee”. Mogliby nas zamknąć w więzieniu na dwadzieścia pięć lat to przez ten czas tematy, by nam się nie skończyły.
            – Jake już powiedział ci, że cię kocha? – zapytała nagle Caroline.
            Zamurowało mnie.
            – Nie – odparłam, a po chwili dodałam: – Nie mówi, ale to pokazuje.
            – To znaczy, że już spaliście razem?!– spytała zdziwiona Anna, robiąc wielkie oczy.
            Walnęłam ją w ramię.
            – Nie! – zaprzeczyłam szybko. – Po prostu drobnymi gestami, martwiąc się, troszcząc się o mnie pokazuje mi, że mnie kocha – powiedziałam spokojnie, zamykając temat.
            Idąc jedną z ulic zobaczyłam salon fryzjerski i to nie taki zwykły. Wyglądał na ekskluzywny, a jego nazwa poinformowała mnie o tym, że tu chodzi strzyc się moja mama. Na witrynie widziałam zdjęcia dziewczyn w kolorowych włosach: niebieskich, różowych,  fioletowych, białych. Skusiło mnie to, by zafarbować włosy. Czemu by nie? Mam wakacje, mogę zaszaleć.
            – Co powiecie na to, żebym zafarbowała włosy? – zapytałam dziewczyny.
            – Masz przecież ładny kolor –odparła Anna.
            – Nie na jakiś zwykły… Miałam namyśli tak jak na tych zdjęciach – wskazałam brodą szybę salonu fryzjerskiego.
            – Fioletowy, by ci pasował. Zielony z kolei, by podkreślił twoje oczy, ale jakoś nie widzę cię w zielonych włosach. Niebieski… Hm… – zaczęła zastanawiać się Caroline.
            – W fioletowym byłoby ci najlepiej –wtrąciła Zuza.
            Chwyciłam przyjaciółki za ręce i pociągnęłam na drugą stronę ulicy, nie zwracając uwagi na to, że pasy są w zupełnie innym miejscu. Weszłyśmy powolnym krokiem do salonu fryzjerskiego .Jedna kobieta właśnie miała ścinane włosy, druga robiła sobie trwałą, trzecia farbowała włosy.
            – W czymś pomóc dziewczyny? –zagadnęła do nas wolna fryzjerka, która siedziała za niewysokim kontuarem.
            – Dzień dobry – powiedziałam. –Chciałam zafarbować włosy na fioletowo.
            – No to usiądź na krześle, a zaraz się tobą zajmę – odpowiedziała z uśmiechem. Podałam dziewczynom swoją torbę, rozplotłam włosy z koka i zajęłam miejsce na wolnym krześle. Wzięłam głęboki oddech. Now or never.
            Po godzinie moje włosy były w kolorze lawendy i strasznie mi się podobały.
            – I jak? – zapytała fryzjerka, odpinając czarny fartuch, który był zapięty na mojej szyi.
            – Świetnie – odpowiedziałam z uśmiechem. Dziewczyny, które do tej pory siedziały na skórzanej czerwonej sofie wstały i podeszły do mnie.  Wstałam z krzesła i zaprezentowałam się przyjaciółkom.
            – Jest znacznie lepiej niż myślałam. Ten kolor świetnie ci pasuje – powiedziała Caroline.
            Uśmiechnęłam się.
            Zapłaciłam kartą kredytową, bo niemiałam przy sobie tyle gotówki i razem z dziewczynami wyszłyśmy z salonu fryzjerskiego. Idąc ulicą nie umiałam się napatrzeć na swoje odbicie w witrynach sklepowych. Byłam zakochana w swoich włosach.
            – Ej, a może wyślemy twoje zdjęcie Jake’owi? – zaproponowała Anna.
            – Nie, lepiej jak się z nim spotkam. Chcę widzieć jego minę! – zaśmiałam się.
            – No to dzwoń do niego! Pójdziemy z tobą, a potem się zwiniemy – powiedziała Caroline. Wyjęłam komórkę i zaczęłam stukać sms’a.
 „Hej.  Masz czas żeby się spotkać? Najlepiej za niedługo. Mam niespodziankę. Xx” 
Zanim wysłałam pokazałam dziewczynom, czy może być.
            – Nie! Napisz lepiej coś zboczonego!– zażartowała Caroline.
            – Nie wymyślaj – powiedziałam, spoglądając na nią spod byka. Wysłałam swojego smsa.
            Dopiero teraz zauważyłam, że jesteśmy blisko parku, do którego często chodzę z Jake’iem, i w którym Jake jeździ na desce i bmx’ie. Usłyszałam dźwięk przychodzącego smsa. Wyjęłam komórkę z torby. Odpisał.
 „Jestem z chłopakami w skate parku. Wpadnij, jestem ciekawy.”
            – Jake jest w skate parku –powiedziałam.
            – No to idziemy! – odparła wesoło Anna.
            Chwilę później byłyśmy w umówionym miejscu. Wokół nas jeździli chłopcy – bardzo ładni chłopcy – na deskach, bmx’ach, rolkach… Pokonywali grawitację, łamali wiedzę z podręczników do fizyki. Jake natychmiast podjechał do nas na deskorolce. Dał mi buziaka w policzek, a ja poczułam małe tupiące bizonki w brzuchu.
            – Cześć – powiedział, po czym poprawił włosy.
            – Hej – odpowiedziałyśmy chórkiem. Roześmialiśmy się, ale dość nerwowo.
            Jake zmierzył mnie wzrokiem.
            – Ładnie ci w nich – powiedział,u śmiechając się uroczo. Przyglądał mi się jeszcze dłuższą chwilę. Jego oczy lekko połyskiwały.
            – To my idziemy, Dee. Do jutra! –powiedziała Anna. Spojrzałam na nią błagalnym wzrokiem. Obie przytuliły mnie, dały buziaka w policzek i poszły.
            Jake rzucił deskę na ziemię. Upadła z hałasem.
            – Stań na niej – powiedział. Niechętnie stanęłam i od razu zaczęłam się chwiać. Jak na mój gust miała poluzowane śruby.
            Jake złapał mnie za ręce.
            – Naprawdę ci w nich ładnie –powiedział, uśmiechając się uroczo. W jego policzkach pojawiły się dołeczki. Przegryzł dolną wargę, a ja mało nie odleciałam. Dlaczego on jest taki słodki?!
            Pocałował mnie. Zaskoczył mnie, ale oddałam mu pocałunek. W głowie miałam pustkę, w brzuchu motyle, nogi jak zwaty. Za każdym razem, gdy całuję się z Jake’iem czuję się, jakby całowała się z nim po raz pierwszy.
            – Dziękuję – odpowiedziałam. –Cieszę się, że ci się podoba.
            – Moja fioletowa dziewczyna –powiedział. Puścił moją lewą rękę. Zeskoczyłam z deski, a Jake wziął ją w wolną rękę. – To co robimy?
            – Chodźmy do mnie po rower –zaproponowałam.
            – Czekaj chwilę – powiedział i wskoczył na deskę. Podjechał po swój rower. Deskę przypiął do plecaka bez którego się nigdzie nie rusza. Wrócił do mnie na bmx’ie.
         
            – Nie będę go wnosił na górę, Dee. Jedziemy windą – powiedział Jake, widząc, że kieruję się ku schodom.
            – Zostaw tutaj – zaproponowałam.
            – Żartujesz? Za dużo dla mnie znaczy. To tak jakbym miał ciebie zostawić na klatce i iść do kolegi. Jeszcze bym wrócił i ciebie by nie było. Nie ma opcji, Dee.
            Jego porównanie sprawiło, że moje kąciki drgnęły ku górze.
            Niechętnie podeszłam do niego i razem wsiedliśmy do windy. Oparłam się o ścianę przy przyciskach z numerami pięter. Jake wcisnął piątkę. Drzwi windy się zamknęły i po chwili ruszyliśmy w górę. Jake oparł rękę o ścianę na wysokości mojej głowy. Zbliżył swoje usta do moich. Musnął delikatnie moje usta. Czułam jak się uśmiecha.
            Winda zatrzymała się na piątym piętrze, moich uszu dobiegł dźwięk świadczący o tym, że drzwi się otwierają. Otworzyły się z cichym łoskotem, a my dalej się całowaliśmy w najlepsze. Teraz to ja się uśmiechnęłam. Żadne z nas nie chciało tego przerwać. Drzwi zamknęły się z takim samym dźwiękiem jak przy otwieraniu. Czułam, że zjeżdżamy w dół. Zaśmiałam się w myślach, a Jake po chwili roześmiał się. Spoglądaliśmy na siebie i śmialiśmy się jak małe dzieci. Winda zatrzymała się na drugim piętrze, drzwi rozsunęły się i weszła do niego mała dziewczynka, która spojrzała na nasi uśmiechnęła się. Zjechaliśmy z nią na dół, po czym znów pojechaliśmy w górę. Tym razem wysiedliśmy na moim piętrze. Weszliśmy do domu.
            – Jestem! – oznajmiłam, a mama weszła do przedpokoju.
            – Dee! – krzyknęła, spoglądając na moje włosy. – Coś ty zrobiła?
            – Mnie się podoba – powiedział Jake.
            – Zafarbowałam włosy na fioletowo? A nie, sorry, to lawendowy – wyjaśniłam.
            – Widzę. David! – zawołała tatę, który po chwili zjawił się przy nas.
            – Tak?
            – Zobacz, co Dee zrobiła.
            Tata zmierzył mnie wzrokiem od stóp do głów, po czym powiedział:
            – Co takiego?
            – Zafarbowała włosy, nie widzisz?! –oburzyła się mama.
            Jake od razu zauważył, pomyślałam.
            – Aaa. No tak. I co?
            Mam pokręciła głową z dezaprobatą.
            – Gdzie farbowałaś? – spytała jakby to było najważniejsze: gdzie.
            – Tam, gdzie ty zawsze – odparłam.
            – Chociaż tyle – westchnęła.
            – A co nie podoba ci się? –zapytałam.
            – Mogłaś powiedzieć, że chcesz zafarbować włosy.
            – Mi ten pomysł dzisiaj przyszedł jak przechodziłam z dziewczynami obok fryzjera…
            – Ot tak?
            – Ot tak – powtórzyłam jej słowa. –A teraz, idę po rower i idę z Jake’m na rowery – powiedziałam i poszłam w stronę swojego pokoju. W nim chwyciłam rower, wrzuciłam torebkę do koszyka z przodu i wyszłam z pokoju o mało się nie zabijając o drzwi i inne takie rzeczy.  
            Idąc do przedpokoju usłyszałam rozmowę taty z Jake’m. Zatrzymałam się.
            – Widzę, że między wami to już tak poważnie się robi – powiedział tata.
            No nie, pomyślałam zażenowana.
            – Trochę… – odparł lekko zmieszany Jake.
            – Cieszę się, że trafiła na takiego chłopaka jak ty, Jake. Wyglądasz na mądrego i taki też mi się wydajesz.
            Czułam, że palę buraka. Stwierdziłam, że cofnę się przebrać, bo w końcu wciąż mam na sobie granatową, ołówkową spódnicę, białą bluzkę i granatowe baleriny. Wróciłam się do pokoju i prędko wskoczyłam w niebieskie spodnie i kolorowy, chłopięcy T-shirt. Chwyciłam rower i bez zatrzymywania się poszłam do przedpokoju, w którym czekał na mnie uśmiechnięty Jake. Uśmiechnęłam się.
            – Idę! – krzyknęłam. Jake otworzył przede mną drzwi, przytrzymał je, bym wyszła, wyprowadzając rower. Wyszłam uśmiechając się wdzięcznie. Poszłam w stronę windy. Jake po chwili do mnie dołączył. – O co pytał cię tata? – zapytałam, wciskając przycisk przywołujący windę.
            – Słyszałaś naszą rozmowę? – spytał, spoglądając na mnie.
            – Taki tam urywek… – mruknęłam.
            – Który?
            – Ten o tym, że… eee… Cieszy się, że  trafiłam na takiego chłopaka jak ty.
            – A już wiem.
            – I co jeszcze mówił?
            – Takie tam… – mruknął. Winda przyjechała, drzwi się rozsunęły, a my wprowadziliśmy rowery do środka. Jake jak zawsze wcisnął odpowiedni guzik.
            – Takie tam co? – spytałam, unosząc jedną brew ku górze i przyjmując zdecydowany, poważny wyraz twarzy.          
            – Mówił jeszcze, że ma nadzieję, że się tobą dobrze zaopiekuję i że jeśli kiedykolwiek cię zranię to…
            – To?
            – To mnie zabije – odparł krótko i bezemocjonalnie.
            – A ja jego… – mruknęłam.
            – Ale przecież ja tego nigdy nie zrobię – powiedział uśmiechając się.
            Mam nadzieję, odparłam w myślach, a w prawdziwej odpowiedzi uśmiechnęłam się.
            Drzwi się rozsunęły i wyszliśmy z windy. Przed klatką wsiedliśmy na rowery i pojechaliśmy. Jeździliśmy pobliskimi uliczkami, wjechaliśmy do miasta, jeździliśmy po promenadzie wzdłuż wybrzeża.
            Ciągle jechałam albo obok Jake’a albo za nim, więc w końcu przyśpieszyłam, stanęłam na pedałach, nie przestając pedałować i wyprzedziłam Jake’a na jakiego bmx’ie.
            – Niezła dupa! – krzyknął za mną, a ja momentalnie usiadłam na siodełku. Słyszałam jak się śmieje. Dogonił mnie. –Ale serio – odparł uśmiechając się. – Jest grzyweczka jest dupeczka – zaśmiał się.
            – Nie wiem, w którym miejscu –pokazałam mu język.
            – Obok mnie.

Rozdział dziewiąty - Jake


Dopiero, gdy drzwi z pokoju cicho trzasnęły Anna rozpłakała się na dobre. Przytuliłam ją i mamrotałam jakieś słowa pocieszenia. Był środek nocy, a o tej porze słabo kontaktuję. Usiadłyśmy na sofie. Wyjęłam z torby pudełko chusteczek, a przy okazji wypadły żelki, na które Anna omal się nie rzuciła.
- Żelka dostaniesz, jak przestaniesz płakać – zaszantażowałam przyjaciółkę. Wyjęła z pudełka chusteczkę i głośno wysmarkała się w nią. Wyjęła kolejną, którą otarła sobie oczy. Jej oczy ciągle  świadczyły o tym, że przed chwilą wylały rzekę łez, jednak Anna wyglądała już nieco lepiej. Otworzyłam paczkę żelek, a moja przyjaciółka wyjęła z niej kilka kolorowych, glutowatych miśków. Sama też się poczęstowałam.
- „Pieniądze szczęścia nie dają, ale za pieniądze można kupić żelki, a to już całkiem blisko do szczęścia” –  zacytowała Anna. Uśmiechnęłam się. Była to stuprocentowa prawda. Nic nie sprawia większego szczęścia niż żelki i nic nie poprawia nastroju jak żelki.
- A teraz powiedz, co ten frajer zrobił – powiedziałam.
- Przyszedł do mnie wieczorem kompletnie nawalony z jakąś półnagą laską u boku. Powiedział mi, że nigdy mnie nie kochał, nigdy mu się nie podobałam, po czym zaczął się całować z tą dziewczyną. – I znów się rozpłakała. Jak on mógł?! Anna jest najlepszym materiałem na dziewczynę, a ten ją tak traktuje?! Po prostu nogi z dupy mu powyrywam i do tego wykastruję tego frajera.
- Zabiję go, słyszysz? Nie płacz przez takiego frajera. – Przytuliłam przyjaciółkę, po czym staram skierować naszą rozmowę na bardziej przyjemny temat. Wpadam na pomysł, by jakiś kolega Jake’a poszedł z Anną na imprezę, bo nie chcę, by była sama. Nie chcę, by była bardziej zdołowana.
Jakieś dwie godziny później kładziemy się spać. Nie ma mowy o tym, by rano przekroczyć próg szkoły. Wpadniemy dopiero w piątek po świadectwa i pożegnamy się ze szkołą na dwa miesiące.
Ze snu wyrwał mnie rozdzwoniony telefon. Spadłam z łóżka, po czym zaczęłam szukać komórki. Gdy ją znalazłam, spojrzałam na rozświetlony wyświetlacz. Jake się dobija.
Odebrałam naciskając zieloną słuchawkę.
- Tak? – spytałam.
- Dee, jestem pod twoim domem. Za ile zejdziesz?
- Em, bo ja jestem u Anny. Przyszłam do niej w nocy, bo dzwoniła… Ten koleś, z którym widzieliśmy ją ostatnio rzucił ją i musiałam przyjść do niej.
- Przyszłaś do niej w nocy?! Sama? – spytał zszokowany.
- Nie, specjalnie obudziłam tatę żeby mnie zawiózł – zironizowałam.
- Mogłaś zadzwonić do mnie – powiedział oschłym głosem.
- Tak, miałam budzić cię po północy, żebyś mnie podrzucił do Anny! – uniosłam się. Zaczęłam chodzić w kółko po pokoju.
- Nie spałem o tej porze. Nigdy nie śpię o tej godzinie.
Nastała cisza.
- Przepraszam – powiedziałam cicho.
- Wiesz, że się o ciebie martwię… – mruknął. Jest taki troskliwy…
- Spotkamy się popołudniu? – zapytałam.
- Jasne. Przyjdę po ciebie koło czwartej.
- Przyjdę do skate parku o czwartej, ok?
- Ok. Nie będzie cię w szkole? – spytał szybko.
- Nie.
- Cześć.
- Pa – rozłączyłam się. Odwróciłam się. Anna obudziła się.
- Kto dzwonił?
- Jake – odparłam. Moja przyjaciółka przetarła dłońmi oczy.
- Co chciał?
- Przyjechał po mnie i pytał się za ile zejdę. Znaczy… Przyjechał pod mój dom. – Zrobiłam parę kroków i rzuciłam się na łóżko.
- Aaa. Idziemy do szkoły?
- Chyba sobie żartujesz – mruknęłam. Anna podniosła się i klepnęła mnie w tyłek.
- Chodź zrobić śniadanie, panno zakochana po uszu w największym ciachu z naszej szkoły.
- Ej! – mruknęłam. Moja przyjaciółka pociągnęła mnie za nogę, przez co znów przyjrzałam się z bliska podłodze. Pozbierałam się, otrzepałam i poszłam za Anną do kuchni.
Wróciłam do domu przed dziesiątą. Zjadłam śniadanie, poszłam na spacer z Jakiem i uprzątnęłam kuwetę Frankie’go. Z racji z tego, że mi się nudziło włączyłam wieżę na cały regulator i zaczęłam sprzątać salon i kuchnię. Tańcząc ze szmatką w rękach i ślizgając się w skarpetkach po parkiecie, ścierałam kurze. Naczynia włożyłam do zmywarki, po czym nastawiłam odpowiedni program i uruchomiłam urządzenie. Wykrzesałam z siebie ostatni sił i przetarłam powierzchownie podłogi. Zmęczona do granic możliwości padłam na swoje łóżko. Po chwili przydreptał do mnie Frankie, więc gdy tylko wskoczył na łóżko zaczęłam go drapać za uchem, aż nie zaczął mruczeć. Niedługo potem przybiegł też Jakie i też wskoczył na łóżko, więc i jego musiałam głaskać.
W końcu czas zmusił mnie do tego, że musiałam wstać z łóżka i zacząć się szykować. Zrobiłam klasyczny make-up: tusz i eyeliner. Ubrałam luźną szarą koszulkę i do tego niebieskie rurki i czerwone Converse. Włosy spięłam w koka i przeczesałam kilka razy grzywkę, by była ułożona tak jak powinna. Do torby powrzucałam parę niezbędnych rzeczy takich jak portfel, niewielka kosmetyczka, klucze, kalendarz, telefon i gumy. Podłączyłam słuchawki do iPoda i włączyłam Drive by Train. Do koszyka, który był umocowany z przodu mojego czerwonego roweru Electra. Wyprowadziłam rower z pokoju i doprowadziłam do drzwi. Cholera, będę musiała jechać windą, pomyślałam, a mój żołądek splótł się w supeł na samą myśl o jeździe windą. Wychodzę z domu, zamykając drzwi na klucz. Gdy tylko winda przyjechała nieśmiało do niej weszłam, prowadząc rower. Nacisnęłam przycisk z liczbą zero i czekałam na to, by już móc wysiąść z tej przeklętej maszyny. Gdy drzwi rozsunęły się, czym prędzej wyszłam. Chwilę później byłam już na powietrzu. Usiadłam na rowerze, mocno złapałam gumowe rączki kierownicy, wzięłam głęboki oddech i ruszyłam. Nie jest tak źle, pomyślałam po przejechaniu dłuższego dystansu. Niedługo potem dojechałam do skate parku. Wszyscy patrzyli na mnie wielkimi oczami. Chwilę później u mojego boku zjawił się Jake z deską pod pachą.
- Ty jeździsz na rowerze? – zapytał wyraźnie zdziwiony.
- Kiedyś musi być ten pierwszy raz – żartuję, susząc do niego zęby.
- Czyli nigdy wcześniej nie jeździłaś?
- Jeździłam, ale jakoś przestałam – odpowiedziałam, po czym zeszłam z roweru i zajęłam miejsce na prowizorycznych trybunach. – No ja już cię zaskoczyłam, więc teraz ty to zrób.
Jake uśmiechnął się, po czym rzucił deskę na ziemię, wskoczył na nią i odpychając się parę razy odjechał w stronę najbliższej rampy. Gdy parę razy przejechał po rampie zaczął robić różne tricki, które zapewne mają jakieś fachowe nazwy, których ja nie znam. Parę razy się wystraszyłam, że zaraz coś Jake’owi się stanie, bo to co wyczyniał było dość niebezpieczne, bynajmniej dla mnie. Chwilę później wrócił na chwilę do mnie.
- Zaskoczona? – spytał z tym swoim zwalającym z nóg uśmiechem.
- I to bardzo – odparłam.
Jake napił się wody, poprawił włosy, przez co omal nie umarłam i zmienił deskę na bmx’a. Znów zaczął robić różne tricki i obroty, a ja przyglądałam się temu, jak łapie wszelkie zasady fizyki.
Zanim pojechaliśmy do mnie, stwierdziliśmy, że fajnie byłoby się przejechać, więc pojeździliśmy po parku, a potem okrężną drogą do mojego domu.
- Nie wjedziesz windą, prawda? – zapytał Jake, gdy staliśmy na klatce. Pokiwałam przecząco głową. – Znosiłaś rower po schodach? – I znów taki sam gest. – Jechałaś windą? – Uśmiecham się. – Więc i teraz pojedziesz – powiedział, a ja już chciałam zaprotestować, gdy on pocałował mnie przelotnie, zamykając mi usta. Poprowadził swojego czarno-fioletowego bmx’a ku windom, a ja zostałam zmuszona, by iść za nim. Cała wystraszona wsiadłam do windy. Jake wcisnął guzik z piątką, a po chwili drzwi się zamknęły, tak samo jak moje oczy.
- Nie bój się! – powiedział Jake. Poczułam jak mnie przytula.  Usłyszałam jak drzwi się rozsuwają, więc wyrwałam się z uścisku Jake’a i prędko wyszłam z windy. Będąc już na klatce słyszałam śmiech orzechowookiego. Odwróciłam się w jego stronę i zobaczyłam, że powoli wychodzi z windy. Pokręciłam głową. Weszliśmy do mojego domu, a już na wejściu czułam zapach kurczaka i nagle zgłodniałam.
- To ja! – krzyknęłam, a z kuchni wychylili się moi rodzice najwyraźniej ucieszeni.
- Dobry wieczór – przywitał się Jake.
- Cześć – odpowiedzieli moi rodzice. Zastanawiałam się z czego oni się tak cieszą.
- Jake, zjesz z nami? – zapytał mój tata.
- Jasne – odpowiedział. Zostawiliśmy rowery na korytarzu i poszliśmy umyć ręce, przy czym nie obyło się bez tego, że byłam cała mokra, a Jake wyszedł suchuteńki. Gdy z powrotem pojawiliśmy się w okolicach kuchni mama dała mi talerze, a Jake’owi sztućce do rozłożenia na stole. Po tym jak nakryłam do stołu i poprawiłam sztućce, które Jake źle rozłożył, poczułam jego dłonie na swojej talii. Odwróciłam się twarzą do niego i uśmiechnęłam się. Ciągle wydawało mi się, że to wszystko jest pięknym snem, z którego zaraz wyrwie mnie mój budzik. Zatracając się w orzechowych oczach Jake’a, nawet nie spostrzegłam, kiedy zaczęliśmy się całować jak zawsze delikatnie, z wyczuciem, a mimo to z uczuciem.
Niedługo potem w czwórkę zasiedliśmy do kolacji. Tata nie szczędził różnych upokarzających historii z mojego dzieciństwa, przez co miałam ochotę zapaść się pod ziemię.
- Mam nadzieję, że zaopiekujesz się Dee, kiedy my wyjedziemy – powiedział nagle.
- Ale że jak: wyjedziemy? Sami jedziecie? Beze mnie? – zapytałam. Zwykle w trójkę wyjeżdżaliśmy na wakacje.
- Tym razem my z tatą jedziemy sami na tydzień, a potem pojedziemy razem – uspokoiła mnie mama. I tak dalej uważam, że to nie fair.
- Zajmę się Dee – zaoferował się Jake.
- Tylko wiesz: niech jej włos z głowy spadnie, a porozmawiamy inaczej – powiedział tata i mimo żartu jego głos brzmiał raczej poważnie.
- Włos z głowy jej nie spadnie – przyrzekł. Uścisnęli sobie dłonie, a ja z mamą przyglądałyśmy się temu z miną: „Ach, ci faceci”.
- A kiedy jedziecie? – zapytałam.
- W poniedziałek – odpowiedziała mama.
Po kolacji poszliśmy z Jake’iem do mojego pokoju. Wyszliśmy na taras i przyglądaliśmy się morzu, które cofało się i wracało z powrotem. Jake obejmował mnie od tyłu i miał opartą głowę na moim ramieniu.
- Te wakacje zapowiadają się całkiem ciekawie, nie? – spytał, przerywając prowizoryczną ciszę między nami.
- Tak – odpowiedziałam. – Wprowadzisz się do mnie na tydzień? – zapytałam odwracając się lekko, by spojrzeć na Jake’a.
- Jeżeli twojemu ojcu chodziło o tak dogłębną opiekę nad tobą, to czemu nie – wzruszył ramionami uśmiechając się przy tym jak mały chłopiec.

Rozdział ósmy - Pod osłoną nocy


            Rozdzwonił się dzwonek, który obwieszczał koniec lekcji. Odruchowo nasunęłam słuchawki na głowę, włączyłam muzykę i powoli schowałam książki i zeszyty do torby. Jake stawił się przy mojej ławce.
            – Idź sam –spławiłam go.
            Zdjął moje słuchawki, burząc przy tym moją fryzurę za co miałam ochotę zabić go tu i teraz.
            – Chcę z tobą – powiedział tonem nieznoszącym sprzeciwu.
            – Później –odparłam. Przelotnie pocałowałam go w policzek i wyminęłam. Całe szczęście nie stawiał oporu. Z powrotem włożyłam słuchawki i przemierzyłam korytarz powolnym krokiem. Piętro wyżej na jednej z ławek czekał na mnie Max. Jak zwykle na mój widok na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Podszedł do mnie i przytulił mnie.
            – Ile można! – powiedział zamiast powitania.
            – Nie znasz mnie? – zapytałam ironicznie, po czym się zaśmiałam. Usiedliśmy na ławce i oboje wyjęliśmy swoje drugie śniadania. Ja miałam jabłko i kanapkę z jakąś zdrową zieleniną, a Max kanapkę z szynką, serem, kechupem i musztardą.
            – Wymiana?– zapytał.
            – Nie dzięki, wolę swoją zielonkę – zaśmiałam się. Zjedliśmy śniadanie, śmiejąc się i rozmawiając o planach na wakacje. W Maxie miałam prawdziwego przyjaciela. Kocham nie, ale jak siostrę, bo sam już ma dziewczynę.
            – Dawno już nigdzie razem nie byliśmy – zauważył.
            – A będzie z miesiąc.
            – Więc dzisiejsze popołudnie spędzimy razem! – ucieszył się i zaczął suszyć zęby. – I żadnych ale – dodał, grożąc palcem.
            – Spoko.
         
            Po kilku kolejnych nużących lekcjach, na których albo odliczałam do końca lekcji albo pisałam smsy pod ławką do Jake’a i Maxa. I w końcu nastała ostatnia lekcja. Jake już planował nam popołudnie, jednak udało mi się wywinąć. Po dzwonku szybko się spakowałam, co było niezwykłe dla mnie i zapewne wszystkich w klasie, że jako pierwsza wyszłam. Maxa znalazłam pod szkołą, czyli dokładnie tam, gdzie się umówiliśmy.
            - McDonalds? – spytał.
            – Na samą myśl o hamburgerze cieknie mi ślinka – zachichotałam.
            Po drodze śmialiśmy się, wygłupialiśmy się i rozmawialiśmy. Szliśmy dobre pół godziny, bo McDonalds mieści się w centrum San Francisco. Parę razy omal się nie wywróciłam, ale Max za każdym razem w ostatniej chwili mnie łapał.
            – Niezdarna jak zawsze – skomentował mój kolejny prawie upadek Max.
            – Aż taką niezdarną nie jestem jak myślisz – mruknęłam. Poprawiłam torbę na ramieniu. Słońce wyjrzało zza chmury, więc wyciągnęłam swoje ulubione ray-bany. Wsunęłam je na nos. Od razu świat wyglądał inaczej.
            – Na co masz ochotę? – zapytał Max, gdy stanęliśmy w długiej kolejce w McDonalds’ie.
            – A jak myślisz? – spytałam i zaczęłam grzebać w torbie, szukając portfela.
            -Fishburger – odparł.
            – Dokładnie– powiedziałam z uśmiechem. W końcu znalazłam portfel, więc go wyjęłam i zaczęłam odliczać pieniądze na kanapkę i picie. – A ty?
            – A jak myślisz? – spytał z uśmiechem.
            – Nuggetsy– odpowiedziałam pewnym głosem.
            -Dokładnie.
            Wzięliśmy nasze zamówienia i znaleźliśmy wolny stolik w głębi lokalu. Zajęliśmy miejsca naprzeciw siebie. Rozpakowałam swojego fishburgera i słomkę, którą włożyłam do kubka z coca-colą. Max zrobił to samo.
            – Savoureux1– powiedział Max, uśmiechając się przy tym szeroko.
            – Nawzajem– odparłam i spojrzałam na swoją kanapkę.
            Usłyszałam głos Maxa, wymawiający moje imię. Spojrzałam na niego, a on wsunął mi do ust frytkę. Roześmiałam się, a mój śmiech rozniósł się po całej restauracji. Gdy parę osób spojrzało na mnie z wściekłością w oczach, momentalnie ucichłam i wbiłam morderczy wzrok w Maxa. Ten tylko się cicho zaśmiał i wyjął z tekturowego, czerwonego pudełka kolejne kilka długich frytek. Włożył je wszystkie sobie do ust i mielił je z otwartą buzią.
            – Fuj –skrzywiłam się.
            - Doble  – odparł sepleniąc.
            -Trollface, serio.
            Chyba z dobrą godzinę siedzieliśmy jedząc nasz obiad, śmiejąc się przy tym i wydurniając jak dwójka kilkuletnich dzieci. Ludzie krzywo na nas patrzyli, jednak nikt nie zdobył się na odwagę, by choćby słowem nas uciszyć. Wychodząc kupiliśmy jeszcze jedną porcję frytek i dużą coca-colę. Szwendaliśmy się po centrum San Francisco, podjadając frytki, śmiejąc się i przepychając na chodniku.
            – Prawie wpadłbym pod auto! – krzyknął Max, gdy tak uderzyłam go biodrem, że omal nie znalazł się pod kołami jadącego samochodu. Zaśmiałam się tylko. Max w ramach zemsty dźgnął mnie swoimi palcami pod żebrami, przez co momentalnie odskoczyłam z piskiem.
            – Zabiję –powiedziałam, mrużąc maksymalnie oczy. Wydałam z siebie cichy warkot. Podeszłam do Maxa, który wydawał się być rozbawiony tą sytuacją. Nie odszedł ani półkroku. Stojąc przed nim zamachnęłam się z całej swojej siły i grzmotnęłam go w ramię. On jedynie roześmiał się głośno, a ja zaczęłam masować swoją obolałą dłoń.
            – Och, przepraszam za moje mocne i twarde kości – powiedział delikatnie chwytając moją dłoń. Pochuchał w nią i subtelnie pocałował. – Lepiej?
            – Nie –mruknęłam, wyrywając ją z jego uścisku.
            – Foch? –spytał.
            – Forever na pięć minut. – Zaczęłam powoli iść przed siebie z rękami skrzyżowanymi na biuście. Max natychmiast mnie dogonił i zaczął rozbawiać swoimi głupawymi dowcipami, tudzież sucharami.
            – Co robi piekarz? – Spytał i zrobił chwilę pauzy.
            – Oświeć mnie – mruknęłam znudzona.
            – Schlebia innym.
            Zaśmiałam się, ale sztucznie. To było tak suche, że aż mokre.
            – Dobry żart, bracie, ale nie mów go już więcej.
            Zaczęło się ściemniać, gdy dotarliśmy pod mój dom. Nogi bolały mnie niemiłosiernie. Jedyne na co miałam ochotę to rzucenie się na łóżko i niewstawanie.
            Na podjeździe, który prowadził do podziemnego garażu stał Jake ze swoim motocrossem, a obok niego mój tata. Razem z Maxem spojrzeliśmy na siebie i czym prędzej do nich podeszliśmy.
            – Heej, a wy co tu robicie? – zapytałam. Max w międzyczasie mruknął jakieś dzień dobry.
            – Właśnie z twoim tatą rozmawiamy o motorach. Sam kiedyś jeździł – odparł Jake, uśmiechając się. Podszedł do mnie i subtelnie musnął swoimi ciepłymi, malinowymi wargami mój policzek, który zaraz potem zrobił się czerwony jak truskawki w lecie.
            – Jeździłeś na motorze?! – spytałam zdziwiona. Nigdy o tym nie słyszałam.
            – A tam miałem taki stary motor, w sumie coś jak motorynkę – odparł speszony, drapiąc się po kilkudniowym zaroście. – Co ja bym dał dzisiaj za taki motor… - rozmarzył się.
            – To sobie kup – odparłam lekko, wzruszając ramionami.
            – Chcesz, żeby mnie mama z domu wyrzuciła?! – zapytał spanikowany, a ja z chłopakami się roześmiałam.
            – Nie wyrzuci pana. – Jake położył dłoń na ramieniu mojego taty, który był niewiele wyższy od niego. – Wystarczy, że powie pan mamie Dee, że może wydać dwieście dolarów na co tylko chce. Niech pan mi wierzy, że się zgodzi.
            – W sumienie głupio mówisz, Jake. – Kąciki ust taty drgnęły ku górze, a jego szare oczy rozjaśniły się.
            – Albo kup mamie te kolczyki, co ci ostatnio pokazywała i powiedz jej przy tym, że kupiłeś motor – zaproponowałam.
            – Jakie kolczyki?
            – Te takie… Tam w centrum handlowym… Takie z tymi cyrkoniami czy co to to było…
            – Skąd ty takie rzeczy pamiętasz?
            – Po prostu słucham mamy. A nie wpuszcza jednym uchem, a wypuszczam drugim – odparłam, a po chwili dodałam cicho: – Faceci…
            – Ej, co ty masz do nas? – spytał Max, a po chwili wszyscy trzej zawiesili na mniej wzrok. Że też zawsze słuchają wtedy, kiedy nie powinni.
            – Nic, nic– odpowiedziałam pospiesznie. – Idę do domu, a wy się zajmujcie swoimi męskimi sprawami. – Omiotłam wzorkiem motor, tatę, Jake’a, Maxa i poszłam w stronę domu. Ledwo wdrapałam się po schodach. Ciężkimi krokami weszłam do domu, zdjęłam trampki i poszłam do siebie, a mijając mamę w kuchni mruknęłam tylkoc oś w stylu:  „Cześć”. Rzuciłam się na łóżko i nie miałam najmniejszej ochoty by wyjąć z torby chociaż iPoda. Zamknęłam oczy i byłam bliska zaśnięcia. I zasnęłabym, gdyby Jake nie wpadł do mojego pokoju jak bomba.
            – A ten koleś to kto? – zapytał oschłym głosem. Leniwie podniosłam się, poprawiając fryzurę i spojrzałam na Jake’a zaspanym wzrokiem. Stał oparty o biurko i czekał na odpowiedź.
            – Co? –spytałam.
            – Co to za koleś, z którym przyszłaś?
            Czyżby Jake był zazdrosny?, zaczęłam się zastanawiać w myślach.
            – Aaa… To Max. Mój przyjaciel. Nie, nie zdradzam cię z nim. On ma i tak dziewczynę, którą kocha nad życie, także nie masz się o co martwić. – Po potoku słów, jaki wypłynął z moich ust, ponownie padłam na łóżko.
            – Aha. To d-dobrze – odparł. Słyszałam jak podchodzi do łóżka. Położył się obok mnie. –To czemu nie powiedziałaś mi wprost, że się z nim spotykasz?
            Spojrzałam na niego. Gapił się w sufit z dłońmi splecionymi na klatce piersiowej jak do modlitwy.
            – Jakoś tak wyszło. Nie chciałam żebyś się denerwował czy coś… – mruknęłam. Prawdę mówiąc, nie wiedziałam, czemu mu nie odpowiedziałam wprost, że idę spotkać się z Maxem.
            – Właśnie owijając w bawełnę, sprawiłaś, że się denerwowałem.
            Przysunęłam się bliżej niego i przywarłam policzkiem do jego piersi.
            – Byłeś zazdrosny?
            – A nawet jeśli to co? – spytał lekko rozzłoszczony.
            – To słodkie.
            – Destiny, a jakbyś ty zareagowała na moim miejscu? Jak zauważyłem cię z nim jak idziecie tutaj to byłem bliski rzucenia się z niego z pięściami. Ale stwierdziłem, że kiedy indziej się z nim rozliczę. Tak raz a porządnie. – Ton i barwa jego głosu bezprecedensowo świadczyły o tym, że nie żartuje. Był poważny jak nigdy. Rzadko używa mojego pełnego imienia. Zwykł je zdrabniać, albo używać jakiś innych słów, jak: kotek, myszko…
            – Jake, słuchaj… – westchnęłam. Podniosłam się i spoglądałam na niego z góry, świdrując do wzrokiem. – Max to tylko mój kolega. Jest tak od zawsze i tak pozostanie już zawsze.
             „You’re insecure. Don’t know what for. You’re turning heads when you walk through the door. Don’t need make-up. To cover up. Being the way that you are is enough…”
            Na oślep szukałam na szafce nocnej komórki, która dzwoniła jak zwariowana. Gdy ją odnalazłam, przyłożyłam sobie do ucha, nawet nie patrząc, kto naraża się na mój gniew dzwoniąc w środku nocy.
            – Słucham?– zapytałam.
            – Dee? –usłyszałam zapłakany głos Anny. – Przepraszam, że cię budzę, ale…
            – Co się dzieje? – zapytałam, podnosząc się.
            – Możesz do mnie przyjść? Proszę.
            -Oczywiście, ale powiedz mi co się stało, a za dwadzieścia minut będę.
            – Pamiętasz tego chłopaka, z którym mnie wczoraj widziałaś w parku?
            – Tak –odparłam. Już wiedziałam, co się stało. Jak go tylko spotkam to go stłukę na kwaśne jabłko za krzywdy, jakie wyrządził Annie.
            – To on… - Nie dokończyła, bo znów się rozpłakała.
            - Dwadzieścia minut i jestem u ciebie – powiedziałam i rozłączyłam się. Prędko wyskoczyłam z łóżka, omal się nie zabijając przez pościel, w którą byłam zawinięta. Z szuflady szafki nocnej wyjęłam parę okularów. O tej porze niemiałam zamiaru bawić się w wkładanie soczewek kontaktowych, co zajęłoby kolejne dziesięć minut, biorąc pod uwagę fakt, że jeszcze jedną nogą śpię. Spodnie z pidżamy zamieniłam w dżinsy. Koszulkę zostawiłam tą co miałam. Była czysta, więc po co zmieniać. Szybko włożyłam skarpetki, sneakresy i bluzę. W łazience kilka razy przeczesałam włosy. Grzywka aż prosiła się o mycie, więc spięłam ją kilkoma wsuwkami, a na głowę naciągnęłam kaptur. W pokoju wzięłam komórkę i klucze, które wrzuciłam do kieszeni bluzy. Napisałam na kartce, że jestem u Anny i nie wiem czy dojdę do szkoły. Kartkę zostawiłam w kuchni na blacie. Z szafki wyjęłam opakowanie żelek i chusteczek. Wróciłam się po torbę, do której to włożyłam. Po chichu wyszłam z domu, zamykając go na klucz. Zbiegłam po schodach. Wyszłam z klatki. Gdyby nie uliczne latarnie panowałaby kompletna ciemność. Rozejrzałam się wokół siebie. Nie dostrzegłam niczego niepokojącego, więc puściłam się biegiem. Biegłam, prułam jak szalona pod osłoną nocy. Gwiazdy nade mną migotały, błyszczały białym blaskiem. Niebo wyglądało jak ciemna czekolada oprószona cukrem pudrem. Ulice były puste, jednak mimo to, co chwila obracałam się za siebie, czy aby na pewno nikt mnie nie śledzi. Ostatnia prosta i jestem pod domem Anny. Wyjęłam komórkę z kieszeni i wybrałam numer do Anny.
            – Jestem, otwórz – powiedziałam.
            – Sekunda –odparła i rozłączyła się. Chwilę postałam przed furtką, rozglądając się dookoła. W końcu Anna wyszła z domu i otworzyła mi. Z miejsca ją przytuliłam,  a rozpłakała się jak małe dziecko.
            – Zabiję, skurwiela, obiecuję.
______________________________________
1- fr. smacznego